Mechanische of technische eigenchappen keramiek tegels

Mechanische of technische eigenschappen van keramische tegels

Er zijn normen op het gebied van puntbelasting, buigsterkte, slagvastheid, enz. (EN 100, RD 16/11/39 N 2234)

Mechanische eigenschappen van het oppervlak van de tegels

Op het gebied van de technische eigenschappen van het oppervlal van de tegels bestaan normen voor de krasbestendigheid, de hardheid en de slijtvastheid. (EN 102, EN 101)

Slijtweerstand groepen

De slijtweerstand groepen voor geglazuurde keramische tegels zoals overeengekomen door CEC en EUF (Londen, maart 1979) zijn als volgt ingedeeld:

Klasse 1
Vloerbedekking op plaatsen waar men voornamelijk op schoeisel met zachte zolen dan wel blootsvoets loopt en waar geen krassend vuil voorkomt.
Bijvoorbeeld bad- en slaapkamers in de huishoudelijke sector en in ruimten die niet direct van buitenaf toegankelijk zijn.

Klasse 2
Vloerbedekking op plaatsen waar men loopt op zacht gezoold dan wel normaal schoeisel en waar bij uitzondering een geringe hoeveelheid krassend vuil aanwezig kan zijn. Bijvoorbeeld kamers in de woonsfeer van het huis, met uitzondering van keukens, ingangen en andere ruimten die tamelijk intensief kunnen worden gebruikt.

Klasse 3
Vloerbedekking op plaatsen waar men frequenter en met normaal schoeisel loopt terwijl er een geringe hoeveelheid krassend vuil kan zijn.
Bijvoorbeeld hallen, keukens, balkons, loggia's en terrassen.

Klasse 4
Vloerbedekking op plaatsen waar frequent verkeer plaatsvindt bij aanwezigheid van krassend vuil. Deze omstandigheden behoren tot de zwaarste waarvoor geglazuurde keramische vloertegels nog geschikt zijn.
Bijvoorbeeld ingangen, werkruimten, horecabedrijven, tentoonstellings- en verkoopruimten, evenals andere ruimten in openbare en private gebouwen die niet zijn genoemd bij de klasse 1, 2 en 3.

De definities zijn geldig voor de gegeven toepassing onder normale omstandigheden. De vloeren dienen door het aanbrengen van vuilvangers zoals matten en roosters bij de ingangen van gebouwen naar behoren te worden beschermd tegen inlopen van krassend vuil. In gevallen waar geglazuurde tegels niet geschikt zijn vanwege zeer zwaar verkeer en ook vanwege het niet kunnen vermijden van krassend vuil, kunnen ongeglazuurde, hardgebakken tegels worden gebruikt.

In de praktijk zullen de aanduidingen 1 t/m 4 op de markt gebrachte geglazuurde vloertegels overeenkomen met de hierboven omschreven kwaliteitsaanduidingen. Sommige fabrikanten hebben de neiging een klasse 5 toe te passen. Dit is verwarrend aangezien de PEI-test uitsluitend van toepassing is op de geglazuurde vloertegels.

PEI norm

De slijtvastheid van het oppervlak van geglazuurde tegels wordt gemeten in de PEI norm. Het gaat hier om de weerstand tegen slijten en dus niet om de hardheid van een tegel.

In een testapparaat worden tegels getest door met een schijf, ronddraaiende bewegingen te maken op het oppervlak van een tegel. Men gebruikt stalen kogeltjes en aluminiumpoeder als slijtmiddel.
Na een aantal omwentelingen wordt vastgesteld of er zichtbare schade is. Aan de hand van de toetsing aan de normen ontstaan de volgende slijtgroepen:
Na 600 omwentelingen geen zichtbare schade : slijtgroep 1
Na 900 omwentelingen geen zichtbare schade : slijtgroep 2
Na 1200 omwentelingen geen zichtbare schade : slijtgroep 3
Na 1500 omwentelingen geen zichtbare schade : slijtgroep 4
Na 10.000 omwentelingen geen zichtbare schade : slijtgroep 5

Hardheid

De hardheid van tegels wordt uitgedrukt in eenheden op de schaal van Mohs'
00= talk
06= kwarts (zand)
07= topaas
10= diamant

Hardheidsnormen worden zowel voor onverglaasde als verglaasde tegels gehanteerd. Voor glazuur geldt 5-6 naar Mohs, voor biscuits geldt 6-7 naar Mohs.
De test wordt uitgevoerd op zichtvlakken van tegels. Indien het oppervlak gekrast wordt door kwarts (7), krijgt het oppervlak van de tegel de norm Mohs 6, indien dit niet zo is Mohs 7.